دوستان گلم سلام

می دونم خیلی از دستم ناراحت هستید

چون خیلی وقته محل نمی زارم بهتون

 و نظرات شما رو جواب نمی دم

باور کنید خودمم

از این حالت خیلی ناراحتم

و کلافه شدم

دلمم برا همتون تنگ شده

ولی خوب

یه مشکلی وجود داره

اونم اینه که

آقایون گرداننده ی سیستم بلاگفا

نمی دونم به چه دلیل

رزبلاگ رو

که وب من اونجاست

رو تحریم کردن

و اجازه نمی دن

کسی با نشونی رزبلاگ

اونجا نظر بده

حالا برا  چی و چگونه

من نمی دونم

چون اکثر دوستای من هم

تو بلاگفا

وبلاگ دارن

نمی تونم بهشون سر بزنم

و نظر بزارم

البته سر می زنم

ولی نمی تونم نظر بدم

که متوجه بشن من رفتم پیششون

و فراموشششون نکردم

تو فکر هستم

که ای مشکل رو حل کنم

که به همه ی دوستان

خبر می دم

امیدوارم

دیگه فهمیده باشین

که به قول خودتون

چرا سر نمی زنم .

ولی برا آقای شیرازی

مدیر بلاگفا

که خودشو

 یه شخصیت فرهنگی می دونه

متاسفم

که به خاطر

دلایلی که

اصلا قابل توجیه نیستن

( من دلایلش رو نمی دونم

ولی هر دلیلی که

داشته باشه )

با ما رز بلاگی ها

ای رفتار رو می کنه

واقعا براتون متاسفم

آقای شیرازی

روزی سقراط حکیم مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثر بود .

علت ناراحتی اش را پرسید . شخص پاسخ داد :

در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم .

 سلام کردم.

جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت .

و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم .

سقراط گفت : چرا رنجیدی ؟ مرد با تعجب گفت :

خوب معلوم است که چنین رفتاری ناراحت کننده است .

سقراط پرسید : اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده

و از درد به خود می پیچد

آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی ؟

مرد گفت : مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم .

آدم از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود .

سقراط پرسید :

به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی ؟

مرد جواب داد : احساس دلسوزی و شفقت .

و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم .

سقراط گفت : همه این کارها را به خاطر آن می کردی

که او را بیمار می دانستی .

آیا انسان تنها جسمش بیمار می شود ؟

و آیا کسی که رفتارش نا درست است ،

 روانش بیمار نیست ؟

اگر کسی فکر و روانش سالم باشد

هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود ؟

بیماری فکری و روان نامش غفلت است.

و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می کند

 و غافل است دل سوزاند و کمک کرد .

و به او طبیب روح و داروی جان رساند .

پس از دست هیچ کس دلخور مشو

و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده .

در عصر مرجعیت آیت الله العظمى بروجردى

چند نفر از آشنایان و بستگان معظم له

براى درمان بیمارى چشم

 یک بانوى علویه از خانواده خود

 به قم آمده بودند

تا پس از زیارت مرقد مطهر حضرت معصومه(س)

و دیدار آیت الله بروجردى

براى مداواى چشم آن علویه

 به تهران بروند.

 آن ها پس از دیدار با معظم له

 به حرم مطهر مشرف مى شوند.

یکى از اساتید مورد اطمینان مى گفت:

در همان روز (پس از درس)

 همراه حضرت آیت الله العظمى بروجردى

 به منزلش مى رفتیم،

در مسیر راه

چند نفر از اهالى بروجرد

 به حضور آیت الله بروجردى آمدند،

 آیت الله بروجردى از آن ها پرسید:

«پس چرا براى درمان چشم

بانو علویه به تهران نرفتید؟!»

آن ها با خوشحالى جواب دادند

 آن علویه در حرم حضرت معصومه(س)

 متوسل شد

و به برکت آن حضرت،

 چشمانش شفا یافت!

آیت الله بروجردى بى آن که تردید کند،

با شنیدن این کرامت،

 از رفتن به منزل منصرف شده

و همان دم براى تشرف

 به حرم حضرت معصومه(س)

 روانه شد

و با نهایت تواضع

به زیارت و شکرگزارى پرداخت.

 به این ترتیب آن بانوى علویه شفا یافت

 و دیگر براى معالجه به تهران نرفت.

باز آمد بوی ماه مدرسه

بوی بازی های راه مدرسه

بوی ماه مهر ماه مهربان

 بوی خورشید پگاه مدرسه

از میان کوچه های خستگی

 می گریزم در پناه مدرسه

باز می بینم ز شوق بچه ها

 اشتیاقی در نگاه مدرسه

زنگ تفریح و هیاهوی نشاط

خنده های قاه قاه مدرسه

باز بوی باغ را خواهم شنید

 از سرود صبحگاه مدرسه

روز اول لاله ای خواهم کشید

 سرخ بر تخته سیاه مدرسه

قیصر امین پور